Uluslararası Para Fonu (IMF), geçen yıl Ekim’de dünya ekonomisinin yüzde 2,7 büyüyeceğini öngörmüştü. Şubat başında yaptığı tahminde ise bunu bir miktar yükselterek 2,9’a çıkardı. ve enflasyonun gerilmeye başladığı tespitinde bulundu.

Geçtiğimiz Ekim’de dünya ekonomisinin ciddi zorluklar yaşadığını belirten IMF, ekonomiyi zora sokan başlıca dört olumsuz etkenin sözünü etmişti. Bunlar, yüksek enflasyon, çoğu bölgelerde sıkılaşan mali koşullar, Ukrayna’da devam etmekte olan savaş ve Covid-19’un başta Çin olmak üzere belirli ekonomiler üzerinde oluşturduğu baskı olarak özetlenmişti. Bu olumsuzluklara bağlı olarak, IMF, önce yüzde 2,9 olarak tahmin ettiği 2023’te dünyanın toplam ekonomik büyümesini 2,7’e düşürmüştü.

IMF, yenilediği Dünya Ekonomik Görünüm Raporu’nda ise, ABD ve Avrupa’da talebin düşmemesi ama sürmeye devam etmesi, enerji maliyetlerinin görece düşmesi ve “Sıfır Covid” politikasından vazgeçen Çin’in hızlı bir toparlanma içine girmesinin dünya ekonomisini az-çok olumlu etkilediğini yazdı. Geçen Ekim’de ekonomilerinin henüz dip yapmadığı ve “en kötü” durumun yaşanmadığını ve bunun için hazırlıklı olunması gerektiğini belirten IMF, şimdi daha iyimser. Ancak yine de, henüz tam bir iyileşme sağlanmadığını ve merkez bankalarının enflasyona karşı mücadelelerini sürdürmeleri gerektiğini belirtiyor. Merkez Bankalarının “enflasyonla mücadelesi”nin anlamını ise herkes biliyor: Mortgage faizlerini de uçurmakta olan faizleri artırma ve devlet harcamalarında, yani başlıca NHS’e belediyelere ve eğitime ayrılan bütçede ciddi kesintilere gitme!

Hala ücretlerini hiç değilse enflasyona ezdirmemek için grevlerini sürdürmekte olan işçi ve emekçiler, IMF’nin bu iyimserleşmesi konusunda tedirgin. Ekonomi toparlanıp canlanacak diye sevinsinler mi yoksa faizler artırılıp devlet harcamaları kısılacak diye üzülsünler mi, karar vermiş değiller. Çözümse, IMF de dahil enflasyon ve ekonomik durgunlukla krizlerin kaynağı olan kapitalizmle hesaplaşma ve ondan kurtulmada.

2022’nin 24 Şubatında Rusya’nın Ukrayna topraklarına saldırısıyla başlayan savaş birinci yılını tamamladı.

Önceleri Rusya’nın kısa sürede sonuç alacağı tahmin edilirken, bu tahmin tutmadı ve birinci yılı dolan savaşta neredeyse bir denge durumu oluştu. Rusya ya ilerleyemiyor ya da ilerlemiyor, ancak artık sonuç alıcı bir saldırı yürütmediği ortada.

Bunda başta ABD olmak üzere NATO ve genel olarak Batının Ukrayna’ya sağladığı desteğin büyüklüğünün payı tayin edici. Hatta, ABD ve NATO’nun Ukrayna’ya destek sağlamaktan çok, bu ülkeyi “piyon” olarak kullanarak bizzat kendi savaşını yürüttüğünü söylemek yanlış olmaz. Ukrayna’yı savaşa neredeyse arkasından iterek en başta ABD ile İngiltere sürükledi. Önce Ukrayna’yı Rusya’nın “kırmızı çizgisi” olduğunu bilmelerine rağmen AB ve NATO’ya alma politikası izledi ve Rusya’yı kuşatmaya çalıştılar. Ve Rusya saldırdı saldıracak propagandasıyla savaş kışkırtıcılığı yaptılar. Rusya’nın saldırısının ardından ise milyar dolarlık destekler sunarak Ukrayna’yı silahlandırıp donattılar. Özellikle uzaydan sağladıkları istihbarat ve verdikleri yerden havaya güdümlü füzeler Rusya’nın hava üstünlüğünü dengeledi. Şubat ayı içinde Rusya savaşta 10. general kaybını verdi. Çok sayıda da savaş gemisi kaybetti.

Üstelik Batı ülkelerinin Rusya’ya koydukları tarihte eşi görülmemiş sertlikteki ambargonun kapsamına girmeyen neredeyse hiçbir şey yok ve bunlar Rusya’yı şüphesiz etkiliyor. Ancak bir karşı etkisi de var ve Rusya’yı daha çok Çin, Hindistan, İran ve Türkiye gibi ülkelerle ticareti sıkılaştırmaya yönlendiriyor ki, bunlardan Çin ve Hindistan küçümsenir ülkeler değiller.

Savaşın yıldönümünden bir gün önce BM Genel Kurulu’nda yapılan bir oylamayla Rusya kınandı. Oylamada 141 olumlu oy vardı. Ancak Çin, Hindistan, İran ve G. Afrika dahil 32 ülkenin çekimser kalması Belerus, K. Kore ve Suriye gibi 7 ülkenin ise Rusya lehinde oy kullanması, bu ülkenin tem bir tecrit içinde olmadığının kanıtı oldu.

Bu emperyalist savaş daha sürer görünüyor.

Rusya’nın Ukrayna işgali sonrasında, en azından II. Dünya Savaşından bu yana tarafsız konumda olan iki kuzey Avrupa ülkesi İsveç ve Finlandiya üyelik için NATO’ya baş vurmuş, ancak Türkiye’nin ayak diremesiyle karşılaşılmıştı.

Türkiye açısından kuşkusuz bu iki ülkenin NATO üyeliği bir sıkıntı oluşturmuyor. Ancak sorun, bir süredir batılı merkezlerle arasında güven sorunu oluşan Türkiye’nin, bu yönüyle üyelikleri bir pazarlık kozu olarak kullanmaya çalışmasında. Önceden anlaşmasına karşın ABD’den F-35 ve Patriot füzeleri alamayan, Rusya’dan satın aldığı S-400’ler de vetolananTürkiye batıyla olan sorunlarını aşma peşinde. Ve sorunları bunlardan ibaret de değil. Doğu Akdeniz’de sadece Yunanistan’la değil İtalya ve Fransa ile de karşı karşıya gelen ve ABD desteğini alamadığı gibi, onu karşısında bulan Türkiye, Yunanistan’la olan Ege kıta sahanlığı ve münhasır ekonomik bölge anlaşmazlıklarında da ABD ve Avrupa’nın karşısında yer aldığını görüyor ve rahatsız. Ancak özellikle ABD de, Rusya ile ilişkilerini kendisine kar;ıkoz olarak kullanmaya çalışan Türkiye’den rahatsız. Üstelik ABD ve genel olarak Batı ile Türkiye arasında Ortadoğu sorunlarında da mesafe var.

O nedenle Türkiye özellikle İsveç’in YPG ve Fetullah Gülen’i desteklediğini ileri sürerek batıdan bir şeyler koparmak istiyor. İsveç’te bir meczubun Kuran yakması da Türkiye’nin aradığı bahanelere bir yenisini ekledi. Depremin ardından Türkiye’ye gelen NATO Genel Sekreteri Stoltenberg, üç ülke ilişkisi üzerinde de kulis yaptı ve Mart’ta üç ülke temsilcisinin Brüksel’de görüşeceklerini açıkladı. Yine deprem sonrası gelen ABD Dışişleri Bakanı Blinken’in ziyareti de yine sorunun aşılmasıyla ilgili olarak yorumlanıyor.